Tip: ga op reis met Open Doors!

Deze zomer reisde een lid van de Nieuwe Kerk mee met Open Doors naar Marokko. Lees hier haar ervaring!

NB: Uit veiligheid van het werk van Open Doors is er voor gekozen de naam van de reiziger niet te vermelden.

Open Doors opent meer dan deuren

“Het was in januari van dit jaar dat ik de reisgids van Open Doors doorbladerde. Zou zo’n reis iets voor mij zijn? Ging ik dan bijbels smokkelen? Dat was immers wel het beeld dat ik had bij Open Doors. Mijn oog viel op een groepsreis met de focus op gebed en ontmoeting met als titel ‘Bestemming Onbekend’. Ok, dus een soort Surprise me… Hm, dat leek me altijd al best eens leuk om uit te proberen. Ook de focus op gebed sprak mij aan; een onderwerp dat mij al langer boeit. Na een tijdje van bidden en erover praten met een aantal mensen, heb ik mij aangemeld voor de reis.

Vanaf dat moment kreeg ik ook het Open Doors Magazine en de gebedskalender van Open Doors thuis gestuurd. Mijn gezichtsveld verbreedde zich zichtbaar. Eerlijk gezegd dacht ik wel eens aan christenen wereldwijd, vooral op zondag, als er voor de wereldwijde kerk werd gebeden. Dan dacht ik aan al die mensen die ook vandaag op zondag bij elkaar waren gekomen in allerlei soorten kerkgebouwen en kerkdiensten. Niet tot nauwelijks dacht ik aan christenen die niet in een kerk bij elkaar konden komen, omdat dit niet mag, te gevaarlijk is of omdat ze zich in de gevangenis of een werkkamp bevonden.

Een maand voor vertrek maakte ik op de voorbereidingsavond kennis met een gevarieerde, enthousiaste groep en hoorde ik de bestemming: we zouden afreizen naar Marokko!

Eind juli vertrokken we daadwerkelijk met 14 mensen voor 10 dagen naar Marokko. In deze dagen hebben we een aantal plaatsen bezocht, waar we Marokkaanse christenen hebben ontmoet. In Marokko geldt officieel godsdienstvrijheid. Toch worden moslims die zich bekeren tot het christendom, vaak door familie verstoten en kunnen zij op druk van de politie en buren rekenen.  De overheid doet er alles aan om de impact van het christendom te beperken.

Ik was heel nieuwsgierig naar wat voor de mensen, die we ontmoetten, de doorslag had gegeven om voor een leven met Jezus te kiezen. Deze keuze kost hen immers ook echt iets: geen of een verslechterde band met je familie en een dubbelleven leiden om niet op te vallen in je omgeving. Daar kies je niet zomaar voor. Een jongen vertelde dat hij vragen over het leven had gekregen, waar de Islam hem geen antwoord op had kunnen geven. Via zijn oom was hij met het christendom in aanraking gekomen, en had echte vrede in de bijbel gevonden. Een vrouw vertelde dat zij door een andere reden al eerder was verstoten door haar familie. In ontmoeting met een zendelingenechtpaar, leerde zij Jezus kennen en stond verbaasd over hun vriendelijke houding en hun wil om hun vijanden te vergeven.

Tijdens de gesprekken hoorde ik ook dat deze mensen niet naar een kerk kunnen gaan. Zij komen helemaal niet samen of in een positief geval alleen in kleine groepjes, waarbij zij dan slechts zachtjes kunnen zingen, zonder dat de buren het horen. Oe, niet meer volop kunnen zingen in mijn huis of niet meer samen kerk kunnen vieren, dat grijpt mij naar de keel.

Ook het antwoord op de vraag waar we voor hen voor konden bidden, raakte mij. Deze Marokkaanse christenen vroegen allereerst gebed voor hun echtgeno(o)t(e)  en andere dichtbij staande familie. Dat ook hun ogen zich voor Jezus zouden openen. En verder vroegen ze gebed om volharding en voor de leiders van het land. Ik denk dat ik toch snel had gevraagd voor bescherming en meer vrijheid. Bidden voor familie en vrienden zou op een tweede of derde plaats komen…

Naast ontmoetingen met christenen was een ander deel van de reis het bidden voor steden via een gebedswandeling of uitkijkend vanaf een heuvel met uitzicht op een stad. Ik voelde me de eerste keren echt een beetje, zoals een profeet in de bijbel dat kon: Zo’n grote stad, Heer, waar moet je beginnen? Zoveel huizen, zoveel mensen, zoveel gaande…  ik kan overal wel voor gaan bidden. Ik leerde snel te vragen ‘Heer, waar wilt U dat ik voor bid?’ en oefende in luisteren naar God. De keren daarop werd ik rustiger en werden ook dit bijzondere momenten binnen de reis.

Terug in Nederland denk ik terug aan wat er op de voorbereidingsavond werd gezegd. God werkt met deze reizen aan beide kanten. Is de reis door de aanwezigheid en de gebeden van een groep medechristenen bemoedigend voor de ontmoete christenen, voor ons als groep was de reis er één die je ogen en oren verder opent en waarover je wilt door vertellen…”

Wil je komend jaar ook een keer mee met Open Doors? Wil je de gebedskalender ontvangen om mee te bidden voor de vervolgde kerk? Of naar de Open Doors dag op 20 oktober in de Jaarbeurs? Kijk op opendoors.nl

Wat je ook interessant zou vinden