Blog: Bubbels

Daar zat ik ineens twee keer achter elkaar met een glas bubbels in mijn hand. De eerste keer om te vieren, de tweede keer om te rouwen.

Met een bijzondere prosecco werd getoast op de ouders van mijn vriendin, die hun 40 jarig huwelijk vierden. Tijdens de welkomstspeech keek ik hoe de bubbels door mijn glas fladderden als harmonieus en feestelijk spektakel. Een week later werd zo’n zelfde glas geheven, deze keer na de crematieplechtigheid van een te jong gestorven mens. Ook nu sprankelden de bubbels, maar ik kon die sprankeling niet zo goed meemaken en verlangde bijna naar de klassieke koffie met cake. Het blije gevoel wilde bij geen van ons echt komen, wel de verwarring en het verdriet.

“De bubbel is geknapt en nu is er niks meer.” De jonge vrouw tegenover me had het over de christelijke- studentenvereniging-bubbel. Wat had ze zich de afgelopen jaren heerlijk veilig gevoeld. Ook al was ze soms diep van binnen helemaal niet zo zeker over haar geloof, dan was er altijd wel een kringavond of borrel, die haar ervan verzekerden dat Jezus er voor haar was. Als vanzelf verdampte de twijfel en voelde ze zich geliefd als dochter van God. Toen kwam haar eerste serieuze baan en het einde aan de studententijd, waardoor de bubbel uit elkaar spatte. Ze voelde hoe ze naar beneden tuimelde en in die vrije val had ze gemaild met de vraag om te mogen komen praten.
Nadat ze weg was dacht ik aan een ontmoeting in het Griftpark een paar maanden eerder. Ik raakte in gesprek met een jongen, die nieuwsgierig vroeg waarom ik een boek las over bidden. Hij reageerde verbaasd op het feit dat ik christen ben en nog veel verbaasder toen bleek dat ik daar ook nog mijn werk van had gemaakt. “Religieuze mensen leven in een bubbel. Ze hebben ieder contact met de werkelijkheid verloren.” Nu werd ik nieuwsgierig, want hoe kwam hij tot deze conclusie. We kregen een boeiend gesprek over hoe je de ander van bubbelgedrag beticht, terwijl je zelf meent echt vrij te zijn. Hoe we uiteindelijk allemaal op de een of andere manier in een bubbel zitten en ook het world-wide-web met social media, algoritmes en gerichte marketing ons niet uit onze bubbel verlost, maar er juist nog steviger in vastzet.

Die avond las ik in mijn Bijbel in Filippenzen 2: “Jezus​ ​Christus​ was aan God gelijk. Maar hij vroeg niet om de hoogste macht en eer voor zichzelf. Nee, hij gaf zijn hemelse positie op. Hij maakte zich zo onbelangrijk als een ​slaaf. Hij kwam als mens op aarde . . . Hij was altijd gehoorzaam aan God, zelfs toen hij aan het ​kruis​ moest sterven.”

De tekst deed me denken aan Kerst, als we vieren dat het Kind van Bethlehem zijn veilige bubbel verliet om in onze wereld van bubbels te komen. In het evangelie lezen we hoe Jezus dat ook als volwassene doet: Hij liet zich raken door menselijk verdriet en lijden; Hij deelde in het geluk van de feestvreugde; Hij schaamde zich niet voor schooiers en schurken en adoreerde niet de geestelijke en maatschappelijke upperclass. Hij bracht bevrijding uit gesloten bubbels van schuld, schade en schaamte.

Het bijzondere is dat dat meer is dan een mooi verhaal van lang geleden. Jezus doet dat nog steeds: mensen vrij maken uit hun gesloten bubbel om open te kunnen staan voor de Ander en de ander. Daarom hoef je niet bang te zijn als je vertrouwde bubbel is geknapt, want Hij laat je niet vallen in het niks. Je mag je laten dragen door Gods goedheid, genade en liefde en dan sprankelen van leven, samen met anderen, zoals de kleine en de grote bubbels in een glas.

Wat je ook interessant zou vinden

Gepubliceerd door

Lydia Kansen-Brasz (predikant)

Lydia is sinds september 2013 predikant van de Nieuwe Kerk. Speerpunt van haar werk is geestelijke begeleiding van mensen, als groep of individueel. Allerlei vormen en manieren van gebed zijn daarbij erg belangrijk.