GertPaul en Ellen: in verwachting van hun uitzending naar Noorwegen

Leven in verwachting, weinig mensen die dat zozeer hebben voorgeleefd als Maria. Toen God de eerste keer tot haar sprak door een engel, over de weg die Hij met haar wilde gaan antwoordde ze met: “De Heer wil ik dienen: laat er met mij gebeuren wat U hebt gezegd.” (Lc. 1:38). En toen de engelen verkondigden wat de geboorte van haar zoon Jezus ging betekenen staat er over haar: “Maar Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken.” (Lc 2:19).

Maria was beschikbaar & gehoorzaam en ze hield vast aan wat God gesproken had. Zo wil ik ook leven, maar de praktijk is weerbarstig.

Zo’n 3 jaar geleden begon bij Ellen en mij het verlangen te groeien om beschikbaar te zijn voor zending en langzaamaan ook de verwachting dat God ons inderdaad in die richting zou leiden. Na een tijd van bidden en Bijbellezen over Gods plan met de volken van deze aarde en worstelen met de vraag of we niet beter in Nederland kunnen blijven, kwamen we op een punt dat we in gebed tegen God zeiden: ‘Als U ons elders wilt inzetten, dan zijn we beschikbaar’.

Mooie woorden, maar in de jaren daarna is God dat ook gaan toetsen. Tal van plekken kwamen langs, sommige zagen we erg zitten, andere niet. Hoe beschikbaar zijn we eigenlijk? Maar is het niet ook gezond om een rol te zoeken die past? Een mentor van me zei eens: ‘Roeping en passie liggen meestal in elkaars verlengde, maar ze zijn niet hetzelfde.’ Dat heeft ons geholpen om onze verlangens bij God bekend te maken, maar het aan Hem te laten wat Hij wel en niet geeft. ‘Vertrouw Me, maak je klaar om te gaan en wacht tot Ik aangeef waarnaartoe’, die zin vatte goed samen wat we telkens als richtingwijzer van God verstonden.

Die woorden moesten we in ons hart leren bewaren, want we kregen geen vrede over de plek waar we graag heen wilden en de plek waar we wel vrede over kregen, daar wilden we niet heen. Waar het mij dit voorjaar om meerdere redenen niet meer lukte om erop te vertrouwen dat God goed is en een goede weg met ons zou gaan, was het Ellen die Gods woorden (vertrouw Me) bleef bewaren in haar hart. God is trouw en inmiddels zijn we weer verder en kunnen we met geloof, verwachting en enthousiasme uitkijken naar wat God in Noorwegen heeft voorbereid.

We hopen in onszelf en in de Noren die God op ons pad brengt te zien gebeuren wat er bij Maria letterlijk gebeurde. Dat Gods Geest over ons komt en in ons nieuw leven brengt. Dat Jezus in ons gaat groeien, dat Hij steeds groter in ons wordt en onze levens de liefde en waarheid van Jezus baren. Nog veel te leren, gelukkig is God geduldig…

Meer horen? gertpaul.vandervlies@navigators.nl / ellen.vandervlies@navigators.nl

Wat je ook interessant zou vinden